Şükürle Sınanan İnsan

Kimimiz derdine isyan eder, kimimiz derdinde sır arar. Oysa her dert, bir imtihanın perdesidir.

Bir gün kendi derdime ağlarken, bir başkasının derdini gördüm.
O an anladım ki; benim derdim lütufmuş, onunki ise ateş…
Benim imtihanım sabırmış, onunki belki de umut…

O an içimden “Elhamdülillah” dedim.
Hamd ettim dünüme, bugünüme, yarınıma…
Çünkü beterin beteri vardı,
Ve ben, halime şükretmeyi unuttuğum her an, nankörlüğe düşüyordum.

Kimi ekmeğe hasret, kimi nefese…
Kimi sağlığa, kimi bir damla huzura…
Oysa biz, elimizdekilerin farkında olmadan yokluk edebiyatı yapıyoruz.

Belki de en büyük nimet; dertlerin içinde bile şükredebilmek.
Çünkü şükreden insan, derdiyle değil, Rabb’iyle büyür.